Een goed verhaal moet ergens beginnen

Kim Wilde

Dat wij bij Goed Verhaal ons werk leuk vinden, moge duidelijk zijn. Veelal interessante verhalen aanhoren en dan ook nog mogen doorvertellen. Artikeltje hier, column daar, uiteenlopende onderwerpen en opdrachtgevers en alle vrijheid die je je kunt permitteren. Als je de stress van de overschreden deadline of het jammerlijk falen van de zoektocht naar je perfecte casus even achterwege laat, hebben wij een prima ‘job’. Maar wat me nog leuker lijkt is rockster worden. Maar dat gaat niet gebeuren want ik word door mijn gebrek aan muzikaal talent nog afgewezen bij de Jostiband. Gelukkig kan ik wel artiesten interviewen en dan waan je je toch heel even in hun wereld. Zo zat ik vorige week zomaar ineens bij de Queen of English Popmusic, Kim Wilde.
Wat een geweldig mens is dat. Inmiddels al weer 45 maar nog steeds een lekker wijf. En zoals ze zelf zei: “Don’t think that I came back after a ten year break to make an album with ballads en mellow music! Oh no, on stage I am a Rock Chick. And although I am considered to be middle aged and I don’t have size 6 anymore; I put on my leather pants and rock!” Dus trok ze oude nummers als You Came, Kids in America en Cambodia uit de kast, liet ze bewerken tot een hedendaagse sound en trekt inmiddels weer volle zalen. Ik kan ook bijna niet geloven dat ze als tweede grote passie tuinieren heeft. Ze is back home de Eigenhuis & tuin-Rob van de BBC, ze schreef zelfs twee boeken over het onderwerp. (Waaronder het in het Nederlands vertaalde ‘Tuinieren met Kinderen‘.)

Maar goed, we zaten samen in haar suite in de Grand. We dronken weliswaar geen wijn maar water, er lagen geen gewillige mannen voor de deur, ik moest na een half uur wegwezen want Albert Verlinden wilde ook nog een ‘item schieten’, maar ik vond het wél helemaal leuk. Graag had ik nog een borrel met haar gedronken in de stad en daarna mee op tour door Europa, alle noemenswaardige podia beklimmen, dertig man personeel hebben, een kapper, kok, masseur én visagist mee in de privé Jet, Viktor en Rolf die me bellen of ik alsjeblieft wat van ze aandoe………..Ik geloof dat me een beetje liet gaan, maar aan het leven als dat van een popster zou ik best kunnen wennen.